© 2022 Gerphil Kerkhof

 

  

Zandsporen

Twee jaar woedde de pandemie - en nog is het misschien niet over. Opeens ging het leven op slot, leed ik onder de afstand die tussen mensen gekomen was. Die mij afsneed. Geleidelijk vond ik een weg om toch met elkaar te zijn. Wandelend in de duinen, struinen en schelpjes zoekend langs de zee - dichtbij kwamen we zo dichterbij en dichterbij, steeds dichter tot elkaar. Soms leken even de sporen in het zand te vervagen - dan gingen we onze gangen na, sleten de paden dieper in als nooit tevoren. Zo hervonden we elkaar en onszelf steeds weer, steeds dieper.
  

  

Liefst

Liefst lag ik in het duinzand,
Dat van mijlenver naar hier
Verstoven is, kuiltjes makend

Met jouw zachte lijf dat dan
Zo zacht het zand is ingedrukt
Onder mijn gedroomde kussen.

Dat een kussen van schaduw en
Licht gevormd, rond rondingen

Als duintjes in het duin, mijn lief,
Als duintjes in het duin.

Ga naar fotogalerij.